و آرام‌دلى « 1 » است به تنگ آمده و به خشم رسيده از ناملايم به حكم « 2 » . يعنى دلى كه « 3 » از مصابرت بر بلاها و محنت‌ها تنگ شده و به غيظ و خشم ممتلى 366 گشته ؛ چون ياد خداى بر وى مستولى است مىداند كه اين به حكم حق بر وى طارى و جارى گشته است « 4 » ، به قضا رضا دهد « 5 » و به مقتضاى « 6 » آن « 7 » آرام گيرد . يا خود دلى كه از صعوبت احكام شرعى چون قصاص و حدّ و « 8 » غير آن « 9 » منضجر « 10 » 367 و منزجر بود ، به ملاحظهء آنكه حكم حق تعالى است كه متوجه وى گشته آرام گيرد . و المبتلى إلى المثوبة . « 11 » و چون بندهء مبتلا به مكروه و « 12 » مرض و مصيبت ياد حق كند ، و وعدهء اجر و ثواب آخرت ملاحظه نمايد ، « 13 » و آن را كفّارت تقصير « 14 » خود داند ، بر آن آرام گيرد ؛ چون بيمارى كه داروى تلخ به اميد شفا بنوشد . و به‌هرحال التجا از اسم قهرى است به اسم لطفى ؛ پس به هر دو اسم ذاكر حق بود . و « 15 » الدّرجة الثانية : « 16 » طمأنينة « 17 » الرّوح فى القصد إلى الكشف ، درجهء دويم ، آرام روح مجروح است به « 18 » كشف در وقت قصد ، و عزم جزم به بارگاه وصول حق ؛ يعنى مادام كه سالك سيّار در قصد سلوك متوجه وجود « 19 » وصول است ، اضطراب « 20 » خشيت و خوف عاقبت بر وى غالب است . چون لوائح انوار كشف بر وى تافت و نسايم رياح وصل به مشام وى رسيد ، به مؤانست آن مستريح و مطمئن گشت . و فى الشّوق إلى العدة ، « 21 »

--> ( 1 ) . ج : دل . ( 2 ) . ع : - به حكم . ( 3 ) . ج : - كه . ( 4 ) . ج : - است . ( 5 ) . ج : شود . ( 6 ) . ج : مقتضا . ( 7 ) . ج : - آن . ( 8 ) . ع : - و . ( 9 ) . ع : - آن . ( 10 ) . ع : متضجّر . ( 11 ) . ع : التوبة . ( 12 ) . ج : - و . ( 13 ) . ج : كند . ( 14 ) . ع : + بر . ( 15 ) . ع : - و . ( 16 ) . ج : الثانيته . ( 17 ) . ع : اطمينان . ( 18 ) . ع : - به كشف . ( 19 ) . ج : - وجود . ( 20 ) . ع : اضطرار . ( 21 ) . ج : العدّة .